Zoeken in deze blog

zaterdag 21 oktober 2017

Geluk




Geluk is weerloos
broos
als de stilte van de nacht
onvoorspelbaar
voor wie veel verwacht
zacht als de streling van een kind
de zoelte van een zomerwind

Geluk is vergankelijk
ongewis
voor wie worstelt
een leeggelopen luchtballon
een eendagsvlinder
sluimerend
in de avondzon

Geluk is vederlicht
ongrijpbaar
voor wie tast
onvindbaar
voor wie zoekt
een glimp van de eeuwigheid
voor een seconde lang
gevangen in de tijd

@Nel Goudriaan
21-10-2017

Leeg huis

van buiten lijkt dit huis een mausoleum
binnen schuifelt een man 
in een grijs pak
als een schaduw in het avondlicht 
een muis komt plat tevoorschijn 
uit mijn pyamabroek 
gillend klim ik op een stoel 
daar heb je op geslapen, lacht mijn broer 

mijn vader fluistert over de man 
die zich verhing in eigen huis
achter grijs beslagen ramen
een tafel met een bord 
vol groene schimmel en een vissenkom
aan het plafond een lege haak

mijn moeder plukt overhangende 
takken van paarse seringen
uitbundig bloeiend langs de vaart
achter het verlaten huis
vult lege vazen
ons huis geurt naar dood
 
sindsdien
 sluipen muizen door mijn dromen
kruipen witte maden over grijze mannen
hangen pakken aan haken in plafonds
sluimert in mij een onbestemd verlangen 
naar een seringenstruik in het paars
elk voorjaar weer

Nel Goudriaan 04-11-2017

Gedicht voor Poëzie Werkplaats
Thema: Griezelig en eng

vrijdag 13 oktober 2017

Voorbij


Foto Greetje Kruidhof

Versie 2
jouw was wiegt
in het zonlicht
wordt gestreeld
door trage takken
 jij ging voorbij
verdween uit zicht

mij rest een huis
wit en steriel
een meer omringd
door bergen
een uitzicht
als een ansicht
zonder ziel

Versie 1

Jouw was wiegt
 in het zonlicht
wordt gestreeld
door tere takken
jij was, jijj ging voorbij
verdween uit zicht

mij rest het witte huis
een meer omringd door bergen
een uitzicht zonder jou
steriel
zoals een ansicht
 zonder ziel

@Nel Goudriaan 13-10-2017

woensdag 4 oktober 2017

Wit



Niet zwart
maar wit is de kleur van de angst
ze verstopt zich
verraderlijk
tussen schoongewassen lakens
wanneer het zonlicht
zich een weg baant
door de gordijnen

vrolijk lachend
bezorgen verplegers
thee met witte pillen
en wensen me
een fijne dag

wit is de kleur van de jassen
blinkende messen snijden
het kwaad uit mijn lichaam
 de dood verschuilt zich
in verre uithoeken
hol klinkt haar lach
als mijn opengesneden lichaam
wordt gehecht met witte draden

de kleur van de angst
is wit
krijtwit
lijkwit

@Nel Goudriaan
Gedicht geschreven voor de VUMC poëziewedstrijd 2017 Thema: Angst

zaterdag 30 september 2017

Witte duif



De duif fluisterde in haar oor: ‘Doe het niet.’

De bruidegom, gekleed in een glanzend donkerblauw pak, keek zijn bruid verwachtingsvol aan. ‘Nee,’ sprak ze met duidelijke stem.Toen ze het stadhuis uitrende, zag ze nog net hoe haar moeder de -speciaal voor deze gelegenheid aangeschafte- witte zakdoek voor haar mond hield.
Ze had de juiste beslissing genomen, dat voelde ze. Haar trouwjurk sleepte door de modder en kleurde zwart van onderen. Maandenlang waren ze bezig geweest met de voorbereidingen voor de bruiloft: de gastenlijst, de bruidstaart, het diner, de tafelschikking. Alles was tot in de puntjes geregeld, vooral door moeder en schoonmoeder. Ook kochten die twee samen de design meubels voor de nieuwe patiowoning. Ze had af en toe geprotesteerd, maar haar verloofde suste haar: ‘Ach schatje, laat ze toch. Ze bedoelen het goed en het wordt prachtig.’
Slechts één wens van haar werd na protest vervuld: ze mocht haar duif meenemen, haar trouwe metgezel. De kreet ‘zo romantisch, een witte duif’ van haar schoonmoeder gaf de doorslag.

De blikken van verbaasde voorbijgangers deerden haar niet. Vanuit de verte hoorde zij haar naam roepen. Omkijken deed ze niet.De witte duif spreidde haar vleugels en vloog de vrijheid tegemoet.

donderdag 28 september 2017

Kopdichten

Kopdicht Trouw 28 september 2017.






De Verheven Berg doet Bali trillen
Voorlopig gaat het gewoon door
Ik dank God voor dit goede nieuws

Wie het geluk niet vindt is haast een loser
Spookbeelden van rijke en succesvolle levens
De ziel is uit het zicht verdwenen

De lach en de traan staan dicht bij elkaar
Voor katholieken geen probleem
Meer groen daar is de tuin toch voor

De luchtdruk daalt
De inkomst is te lezen in de drab
Schoonheid zonder vreugde
De ziel is uit het zicht verdwenen

Kopdichten Trouw en Volkskrant 21 september 2017

I
Septemberlicht...
Simpel genoegen
Rode bladeren, kale takken
Macho’s en macha’s
Vrouwken Pis van Amsterdam
Gelderse pasta
Pizza en kreeft zoveel als je lust
Mensdieren
Dicht op elkaar in een neststeen


II

De strijd tussen goed en kwaad hobbelt oorverdovend door
Het menselijk verzet tegen de onmenselijkheid
Groot door kanonnen als Dikke Bertha
De smartphone is een machtig wapen
Brullen en fluiten tegen Merkel
Trumps ronkende en bizarre speech
Razende stier uit de Bronx
Met woede gaat de zon niet schijnen

donderdag 14 september 2017

Lijnenspel



zwarte lijnen begrenzen 
gekleurde vlakken
driehoeken en diagonalen 
omsluiten 
het witte midden
waar serene stilte heerst

mijn oog trekt naar het rood 
hartstocht gevangen 
in primaire kleur en vorm

alom aanwezig is de dood
het groene leven sluimert
tot het licht haar kust 

@ Nel Goudriaan
 
Foto gemaakt in Stedelijk Museum Amsterdam